یولاند: من درگذشته هرگز فاصله بین افکارم را تجربه نکرده بودم. در گذشته صرفا اینطور به نظر میرسید که تمام این افکار به هم زنجیر شده بودند و من را به دنبال خودشان میکشاندند، خودم را با آنها یکی میدانستم و تمام ماجرا همین بود.
اما آن روز بخصوص گویی (برای اولین بار) به خودم متصل شده بودم با چیزی که نمیتوان آن را شرح داد با سکوتی حیرت انگیز.
حالا اما میبینم که این سکوت، پیش از هرچیزی که در لحظه پدیدار شود، همیشه اینجا وجود دارد.
اگر بخواهم چیزی اضافه کنم، باید بگویم احساسی دارم که انگار دیگر اینجا نیستم، گویی در سطح «روان شناختی» مردهام.
نویسنده: چه چیزی باعث این اتفاق شد؟
یولاند: هیچ چیز. این آرامش و سکون خودش بطور کامل مرا فراگرفت. و دو ماه بعد پسرم از دنیا رفت اما حتی آن اتفاق هم نتوانست مرا از آن حالت بیرون آورد. آنجا بود که به معنای واقعی دریافتم که رنج وجود ندارد. اما این، بعد از دو ماهی بود که خودم را کاملاً به سکوت سپرده بودم… من دیوانهوار عاشقش شده بودم.
هر چیز دیگری در زندگی در درجهی دوم قرار میگرفت. در واقع، زندگی بسیار ساده شد. دیگر چیزی برای انجام دادن باقی نمانده بود؛ همهچیز خودبهخود اتفاق میافتاد همانطور که «بودن» کاملاً طبیعی است، «نبودن» هم به همان اندازه طبیعی است.
چیزهای بسیاری در این جریانِ خودبهخودی، در این سکوت، رخ میدهد.
خیلی ساده است: همهچیز در پسزمینه قرار دارد. توجه شما همیشه به این «چیز» معطوف است، برای همین نمیتوانید روی چیز دیگری تمرکز کنید. حتی اگر افکار و احساسات سر برآورند، نیرویی بزرگتر آنها را کنار میزند و به پسزمینه میراند؛ در نتیجه کوچکترین مجالی برای همهویتشدگی با آنها باقی نمیماند.
به همین دلیل است که میگویم این «چیز» همهچیز را در اختیار گرفته است.
و آنقدر نیرومند است که دیگر نمیتوانی بازگردی؛ دیگر نمیتوانی به شیوهی قدیم عملکنی، دیگر نمیتوانی به آن عادتِ یکیشدن با چیزهایی که حقیقتاً «تو» نیستی، بازگردی.
ــ یولاند دوران
سکوت شفا میدهد.
I had never before experienced the intervals between my thoughts. In the past, they all seemed to be strung together and I followed them, identified with them and that was that. That particular day, it seemed like I had connected with myself, with something that could not be explained, a stunning Silence.
Now, I see that silence has always been there, before everything that appears in any given moment. If I were to add anything, I would say I also have the impression of no longer being here, of having died on the `psychological plane.
Author: Did anything set it off? Yolande: Nothing. This tranquility just took over. And two months later, my son died but it did not draw me out of it. That is when I truly saw that suffering does not exist. But that was after two months in which I had totally allowed myself to be guided by Silence… I fell madly in love with it.
Everything else took second place. In fact, life became very simple. There is nothing left to do, everything happens of its own accord. Just as existing comes totally naturally, so not existing comes totally naturally. So much happens in this spontaneity, in the Silence. It is very simple: everything is in the background. Your attention is always fixed on this ‘thing’ so you can’t focus on anything else. Even if thoughts and emotions arise, a bigger power sweeps them away, into the background; so there is not the slightest chance of identifying with them. This is why I say there is this ‘thing’ that has taken over everything. And it is so powerful that you cannot turn back, you cannot return to your old way of functioning, to the habit of identifying with… everything you are not. - Yolande Duran, "Silence Heals"
0
Показать ещё
