💥جایزه یک میلیون ریال برای اعدام قوام نخست وزیر!
✍️علی مرادی مراغه ای
✅تصویر بالا جایزه یک میلیون ریالی برای اعدام قوام السلطنه نخست وزیر است

از سوی هفته نامه مرد امروز(محمد مسعود).
قبلا نیز محمد مسعود توسط احمد دهقان به علی سهیلی پیام فرستاده که اگر ۱۰۰هزار تومان ندهی فردا در روزنامه ام آبرویت را خواهم برد!
آن زمان کثیری از روزنامه از این راه نان می خوردند! به دوران دیکتاتوری رضاشاه، روزنامه ها سرکوب شده بود اما اکنون که دیکتاتور رفته آثارش بر ذهن و روان آدمها مانده بود و از زمین و زمان روزنامه می رویید اما بجای ایفای رسالت روزنامه نگاری، بر خشونت می دمیدند!

محمد مسعود که برای اعدام قوام جایزه تعیین میکرد تنها چند ماه بعد در ۲۶بهمن ۱۳۲۶ش ترور و مغزش متلاشی میگردد!
البته ده سال بعد با دستگیری خسرو روزبه در ۱۵ تیر ۱۳۳۶ و اعترافات او مشخص میگردد که محمد مسعود بدست تیمی ترور به رهبری روزبه صورت گرفته و خسرو روزبه نیز کشته می شود!
سالها بعد نیز، قاتل و اعدام کننده ی خسرو روزبه یعنی آن سیستم نیز سرانجام قربانی خشونت میگردد خشونت انقلابی!

آنکه بذر نفرت می‌پاشد، خشونت درو می‌کند...

❇️لینک یوتیوب و تلگرام ما

💥همسایگی روسیه: فرصت یا تهدید؟!
✍️علی مرادی مراغه ای

ست اما می توان با سیاستهای واقعگرایانه و هوشمندانه آن را به فرصتهای عدیده تبدیل کرد و یا برعکس به تهدید و ضرر و زیان و بدبختی.
در دوران محمدرضاشاه که سیاست موازنه گرایی در سیاست بین المللی و واقع بینانه ای در قبال روسیه اتخاذ شده بود همین، موجب گردیده بود که هم تهدیدی از سوی روسیه نسبت به ایران پیش نیاید و هم ایران برای غرب چنان مهم شده بود که در منطقه به منزله اسرائیل دوم برای غرب به شما می آمد!

چون فرصت پرداختن به تمام ابعاد قضیه نیست در نتیجه در این پست، تنها به برخی نتایج قرارداد ۱۲۹۹ش/ ۱۹۲۱م بین ایران و روسیه متمرکز خواهم شد و مخصوصا فصلهای پنجم و ششم این قرارداد که نقش بسیار مهمی در طول این یکصد ساله بازی کرده است.
در فصل ششم چنین آمده است:
«طرفین معظمتین متعاهدتین موافقت حاصل کردند که هر گاه ممالک ثالثی بخواهند به وسیله دخالت مسلحه سیاست غاصبانه را در خاک ایران مجری دارند یا خاک ایران را مرکز حملات نظامی بر ضد روسیه قرار دهند و اگر ضمناً خطری سرحدات دولت جمهوری اتحادی شوروی روسیه خودش نتواند این خطر را رفع نماید دولت شوروی حق خواهد داشت قشون خود را به خاک ایران وارد نماید تا اینکه برای دفاع از خود اقدام‌های لازم نظامی را به عمل آورد دولت شوروی روسیه متعهد است که پس از رفع خطر بلادرنگ قشون خود را از حدود ایران خارج نماید».

این قرارداد در ۷ اسفند ۱۲۹۹ش بین ایران و شوروی بسته شد یعنی چهار روز پس از کودتای سوم اسفند. زمانیکه روسها به این نتیجه رسیدند که ایران آماده برای صدور انقلاب سوسیالیستی نیست در نتیجه، روسها پشتِ نهضت جنگل را خالی کرده و با حکومت مرکزی ایران وارد قرارداد شدند.

فصلهای پنجم و ششم این قرارداد یک بار به ضرر ایران و بار دوم به نفع انقلابیون ۵۷ تمام شده است:
بار اول که به ضرر ایران تمام شد مربوط به اشغال ایران در سوم شهریور ۱۳۲۰ش بوده که بهانه اشغال، وجود آلمانی ها در ایران بود.
اولین تذکر متفقین برای اخراج فوری اتباع آلمانی در ۲۵ مرداد ۱۳۲۰ش به دولت ایران داده شد اما دولت ایران طفره رفته و اعلام کرد که آلمانی ها در ایران تحت کنترل هستند. اما متفقین راضی نشده تذکر دوم را دادند.
رضاشاه که منتظر نتیجه جنگ و پیروزی آلمان بر شوروی بود باز سیاست دفع الوقت را انتخاب کرده همان پاسخی قبلی را دوباره تکرار کرد، در همین زمان، انگلستان و شوروی تبلیغات دامنه داری را در مورد حضور اتباع و یا جاسوسان و فعالیت ستون پنجم آلمانی ها در ایران به راه انداختند و بدنبال آن، حکومت روسیه به بهانه قرارداد ۱۲۹۹م اردوی هفدهم اش را به طرف ایران حرکت داد و قوای متفقین حمله خودشان را در سوم شهریور آغاز کردند.

در فصلهای ۵و ۶ قرارداد آمده در صورتی که در خاک ایران از سوی کشور ثالثی، تهدیدی علیه روسیه پیش آید، براساس این فصلها، حکومت روسیه، اجازه ﻣﺪاﺧﻠﻪ ﻧﻈﺎﻣﯽ در داخل ایران دارد.
اما پر واضح است که این فصلهای قرارداد در شهریور ۱۳۲۰ش بهانه ای بیش برای اشغال نبوده چرا که تعداد آلمانی ها قلیل و برای روسیه بی خطر بودند اما هر دو کشور انگلستان و روسیه نسبت به وجود آلمانی ها در ایران، در تبلیغاتشان عمدا اغراق میکردند.

محمدرضاﺷﺎه پس از تثبیت حکومتش، در ﻃﻮل ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮد بارها ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺷﻮرویﻫﺎ را ﺑﻪ ﻟﻐﻮ آن ﻣﻌﺎﻫﺪه ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﻨﺪ. وﻗﺘﯽ ﺷﻮرویﻫﺎ اﻣﺘﻨﺎع ﮐﺮدﻧﺪ، ﺷﺎه ﺑﻪ ﻃﻮر ﯾﮑﺠﺎﻧﺒﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﺎﻫﺪه را ﺑﺎﻃﻞ اﻋﻼم ﮐﺮد.

اما از عجایب روزگار است که در جریان انقلاب 57 دست کم، دو بار آن دو فصل قرارداد ۱۲۹۹ش به نفع انقلابیون ۵۷تمام شد:
ابتدا در اوج آﺷﻔﺘﮕﯽﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ در ﭘﺎﯾﯿﺰ ۱۳۵۶ش زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﻮرویﻫﺎ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻧﻮﻋﯽ ﻣﺪاﺧﻠﻪ ﻧﻈﺎﻣﯽ-دﯾﭙﻠﻤﺎﺗﯿﮏ آﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﺮای ﻧﺠﺎت ﺗﺎج و ﺗﺨﺖ ﺷﺎه اﻧﺠﺎم ﺷﻮد، اﺗﺤﺎد ﺟﻤﺎﻫﯿﺮ ﺷﻮروی ﺑﻪ اﯾﺎﻻت ﻣﺘﺤﺪه و ﺟﻬﺎن ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﻠﯽ ﯾﺎدآوری ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻌﺎﻫﺪه ای بین ایران و روسیه وﺟﻮد دارد و با اﺳﺘﻨﺎد به آن می تواند اقدام کرده نیرو وارد ایران بکند.
ﺑﺎر دﯾﮕﺮ در ﺟﺮﯾﺎن ﺑﺤﺮان ﮔﺮوﮔﺎن گیری در ۱۹۷۹ پیش آمد در اواﯾﻞ ﺳﺎل ۱۹۸۱ زﻣﺎﻧﯽ که امریکا بخاطر موضوع گروگانها در پی اقدام نظامی برآمد اﺗﺤﺎد ﺟﻤﺎﻫﯿﺮ ﺷﻮروی که ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽﻫﺎ را از ﻣﺪاﺧﻠﻪ ﻧﻈﺎﻣﯽ اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﻣﻨﺼﺮف ﮐﻨﺪ، بار دیگر فصلهای پنجم و ششم قرارداد ۱۲۹۹ش را برای آمریکا یادآوری کرد و در نتیجه، عملا موجب ناکامی آمریکا در اقدام نظامی برای موضوع گروگانگیری شد...


❇️لینک یوتیوب و تلگرام ما
◀️تصویر زیر مربوط است به علیقلی خان مشاورالممالک و نمایندگان شوروی برای عقد قرارداد ۱۲۹۹ش.

💥فایل تصویری در کانال یوتیوب:
چگونه رضاشاه ناخواسته، جان بسیاری از رهبران حزب کمونیست را نجات داد!
✍️علی مرادی مراغه ای

✅تقریبا تمامی رهبران حرب کمونیست ایران در خلال سالهای ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹م در تصفیه های استالینیزم کشته شدند و از بین این رهبران، تنها کسانی از رهبران نسل اول مانند پیشه وری، افتخاری، آوانسیان و غیره زنده ماندند که توسط رضاشاه دستگیر شده و نتوانسته بودند در آن سالها به اتحاد جماهیر شوروی فرار کنند!

به عبارتی، در واقع رضاشاه با دستگیری و زندانی کردن آنان، جان همگی آنها را نجات داد!.
این در مورد گروه ۵۳ نفری به رهبری ارانی نیز صدق می کند که به نسل دوم کمونیستهای ایرانی معروف بودند تمامی این گروه نیز به غیر از دکتر تقی ارانی که بخاطر ابتلا به تیفوس و سهل انگاری زندانبانانش در زندان درگذشت، بقیه ۵۲ در شهریور ۱۳۲۰ش با سرنگونی رضاشاه، زنده از زندان بیرون آمدند.

اما در همين سالها، تقریباً تمامی رهبران اولیه حزب کمونیست ایران که در روسیه اقامت داشتند با اتهامات مضحك و پوشالی دستگیر، محاكمه و تيرباران شدند!
در بين ۶۵ حزب كمونيست عضو كمينترن، از آنجا که بسياری از رهبران دو حزب كمونيست ايران و لهستان در شوروی اقامت داشتند به همين خاطر در دهه ۱۹۳۰م تقريباً‌ تمامی رهبران خود را در تصفيه‌هاب استالينی از دست دادند.

پس می‌توان گفت كه تنها، آن تعداد از رهبران حزب كمونيست ايران، از مرگ نجات يافتند كه در حوالی سالهای ۱۳۰۹ش در ايران، توسط دستگاه رضاشاه دستگير و زندانی‌شده و نتوانسته بودند بموقع به روسیه فرار کنند!
اما در مقابل، رهبران برجسته‌ای چون سلطان‌زاده، كريم نيك‌بين، حسين شرقی، آقا بابا يوسف زاده، بهرام آقايف، مرتضی علوی، عبدالحسين حسابی و حتی احسان‌الله‌خان معروف به رفیق سرخ، در شوروی در همین سالها، به دست عمال استالين سر به نيست شدند. آنها همگی با اتهامات پوشالی چون: تروتسكيت، جاسوسی برای امپرياليسم غرب و کوشش برای ترور استالين و مقامات بالای ديگر، روانه دادگاهها ‌شدند...

پس خنده‌دار نخواهد بود که بنویسیم دستگاه رضاشاه و سرپاس مختاری و پزشک احمدی با تمام خشونت و درنده‌ خویی‌، با زندانی کردن انها، جان بسیاری از کمونیست‌ها را نجات داده است.

◀️دوستان ضمن دیدن کامل این فایل تصویری ۳۲ دقیقه ای کم حجم شده جهت حمایت، کانال یوتیوب ما را سابسکرایب فرمایند:
https://www.youtube.com/channel/UCbbO8HdgN9V3_gBMMJMMoZQ...

💥مهاجرین و آوارگان ایرانی
✍️علی مرادی مراغه ای

درد یک مهاجر و رانده شده از وطن را بازتاب نمی دهد او می گوید:
«وای! به حال آنانی كه وطنی از آنِ خود ندارند».

بی آنکه آگاه گردد کم کم افسردگی چون خوره به جانش می افتد و با گذشتِ زمان، هویتهایش کمرنگ و کمرنگتر شده مثل دندانهایی که لق میگردند و سرانجام می افتند!
ایرانیها با بیش از هزاران پناهنده در کنار مردم سوریه، عراق، افغانستان، اریتره، نیجریه، سومالی و پاکستان و... بیشترین جمعیت پناهندگان اتحادیه اروپا را تشکیل میدهند.

داشتم کتاب قانون قزوینی را می خواندم که نویسنده کتاب گفتگوی جالبی با امیرکبیر داشته و سخن از مشکلاتی می رود که گویی امروزیست نه ۱۵۰سال پیش!.
قزوینی به امیرکبیر می گوید:
«تعداد زیادی از رعیتهای ایرانی در مملکتهای دیگر متفرق و پراکنده شده اند حال آنکه از آن سرزمینها کسی در ایران نیست...!
و امیر در جواب ضمن تصدیق سخن او، می گوید:
«رعیت پریشان بیکاره از دول خارجی در ایران امکان ندارد»

معنی سخن امیر اینست که چون در مملکت ایران کار نیست در نتیجه مردم به جاهایی می روند که لقمه نانی بدست آورند ولی از ممالک دیگر که کار و صنعت هست مردمانشان از کشور خود خارج نمی شوند...
( بنگرید به: قانون قزوینی: انتقاد اوضاع اجتماعی ایران دوره ناصری .بکوشش ایرج افشار...ص۴۵ الی۴۷)

گفتگوی قزوینی با امیرکبیر، مربوط به زمانی است که اقتصاد سنتی ايرانِ پس از ترکمنچای در حال افول بوده و در رقابت نابرابرانه با كالاهای مشابه خارجی و عدم حمايت دولت از صنايع و كالاهای توليد شده داخلی، باعث ورشكستگی و تضعيف تدريجی صنايع مذكور در ايران گشته و ویرانی و زوال گسترده كارگاهها و مانوفاکتورهای ایرانی را در پی داشته است. در نتیجه،بحران‌های اقتصادی و ورشكستگی حاصل از آن از يك طرف و ظلم و ستم حكامان محلی از طرف ديگر، باعث مهاجرت‌های گسترده، به نواحی قفقاز، هندوستان و امپراطوری عثمانی گردیده که برطبق نوشته سلطانزاده، در حوالی ۱۹۱۸م بيش از ۲۰۰ هزار نفر ايرانی تنها در نقاط مختلف روسيه و بطور عمده در نواحي هم مرز ايران اقامت داشتند. منطقه قفقاز و مناطق نفت ‌خيز آن، بيشترين مهاجران ايرانی را بخود جلب كرده بود.
(سلطانزاده، برشور «ايران» به نقل از: اسناد تاريخي حنبش كارگري سوسيال دموكراسي … ج۱ص۳۰)

نويسنده کتاب سياحتنامه ابراهيم بيك در خصوص علت اين مهاجرتها، در همان زمان می نويسد:
«چه توان كرد. اگر دولت ايران دولت بودی، در مملكت خود قانون و نظام مساوات داشتی، رعيت را بحكام بقيمت حيوانات نفروختی هر آينه ما متحمل تحكم بيگانگان، كه دشمن همه چيز ما هستند نشده، بسوی ايران هجرت مي نموديم ...»
(سياحتنامه ابراهيم بيك... ص۳۴)
آن زمان هر شب مرزبانی ایران به زیر دستش می گفت دفتر را بیاور ببینیم امروز چند نفر فروخته ایم!

اين مقال را با سخنی از كارل ياسپرس، فيلسوفی انديشمند و انسان دوست به پايان می برم كه در مورد مهاجر گفته است، او كه خود در نفرت از فاشيسم، رنج غربت را به جان خريده و لمس كرده بود:
«هر چه از وطن اصلی‌اش دورتر می‌گردد احساسی افراطی نسبت به وطن خود پيدا می‌كند يا بی‌اندازه نسبت به وطن خود نفرت پيدا می‌كند يا به صورت افراطی شيفته و عاشق آن می‌گردد.

❇️لینک یوتیوب و تلگرام ماng>