از خودم راضی نیستم، از اینکه همش بوی سیگار میدم راضی نیستم، از اینکه به اندازه‌ی کافی تلاش نمی‌کنم راضی نیستم؛ کلیت زندگیم خوبه اما چون من از خودم راضی نیستم هیچ‌چیز خوب به نظر نمیرسه.

بعضی وقت‌ها غم انقدر عمیقه که تو حس می‌کنی قلبت تو سینت نیست بلکه تو دست‌هاته.

از بارون فقط بوش به ما رسید.

هیچ‌چیز هیچ‌وقت برای آدمیزاد کافی نیست، بهترین زندگی‌ها کم به نظر می‌رسن و تو هیچ‌وقت نمی‌دونی کی قراره راضی باشه. کاری که خیلی براش تلاش کرده بودی رو به دست میاری، رابطه‌ای که همیشه آرزوش رو داشتی رو تجربه می‌کنی، تفریحی که فکر می‌کردی هیچ‌وقت نمی‌تونی رو تجربه می‌کنی و یه روز به خودت میای و می‌بینی عمیقن غمگینی، می‌بینی هیچ کدوم از این‌ها نتونست تاثیری روی حالت بذاره و تو در نهایت داروهای اعصابت رو مثل اسمارتیز‌های رنگی کنار همدیگه می‌چینی و درحالی که زل زدی بهشون به فکر فرو رفتی؛ یه جایی از زندگی گیر می‌کنی و اصلن نمی‌دونی چه کاری درسته، نمی‌دونی بری اون رشته‌ای که کل زندگیت بهش علاقه داشتی رو بخونی یا نه، نمی‌دونی برای فردا صبح آلارم بذاری یا از کارت استعفا بدی، نمی‌دونی رابطت رو حفظ کنی یا هرچه سریع‌تر با تمام سرعتت ازش فرار کنی؛ من هنوز نمی‌دونم اون‌جای زندگی که رسید باید باهاش چی کار کنم ولی فکر کنم ممکنه سال‌ها توش گیر کنم.

لبخند می‌زنم ولی اگه یه روز بلند شدی و فهمیدی دیگه من نیستم، بدون این روزها خیلی سخت گذشت. سختِ معمولی نه، سختِ آدم‌کُش. بدون من خیلی دووم آوردم، خیلی مقاومت کردم، خیلی تحمل کردم و از ته وجودمم فراتر گذاشتم. اگه دیدی نبودم بدون ذره ذره تموم شدم و زجرکش شدم ولی بالاخره راحت شدم.

اگرچه گاهی جهان با من بی‌رحم می‌شود، اما می‌دانم داستانم فرانکشتاین نیست. من مخلوقِ سرگردان نیستم؛ خالق من هرچند سخت اما هنوز هم مرا بر هر چیز دیگری مقدم می‌دارد.