مشکل اصلی جهان شاید همین است که
The winner takes it all.
خب پس زحمات بازنده چه؟!
The loser has to fall.
یعنی هیچ قدردانی‌یی از تلاش‌هایش نخواهد شد؟
It's simple, and it's plain
خب شاید یک نفر تنها خوش‌شانس‌تر بوده که برنده شده!
Why should I complain?
همین‌طور است؛ شکایت کردن چیزی نیست جز اتلاف وقت.

اخراج شدم. برای اولین بار در عمرم از یک کار اخراج شدم. برای اولین بار در ۱۴ سالی که کار کرده‌ام، امروز بابت بی‌نظمی اخراج شدم. تازه یک هفته بود کار را گرفته بودم و فکر نمی‌کردم همین اول کار بخواهند این‌قدر محکم باشند. بودند. گفتند دوازده ساعت تاخیر در رساندن دو تا تسک برایشان پذیرفتنی نیست.

ناراحت نشدم. از اول هم کار را نمی‌خواستم. تنها پولش را می‌خواستم. چند روزی خوشحال بودم که می‌توانم این ماه را بدون قرض گرفتن سر کنم. حالا می‌دانم که شدنی نیست.

ناراحت نشدم. بلند شدم و بخاری را نصب کردم. شمعکش خراب بود. توویش پر بود از تار عنکبوت. تمیزش کردم. تعمیرش کردم. یا دقیق‌ترش را اگر بخواهید، کاری کردم که روشن شود و روشن بماند. پاتروم دو تا از لامپ‌های خانه خراب شده بود. درستشان کردم. سوراخ دستکش آشپزخانه را بستم. برای راهرو یک پرده نصب کردم که جلوی سرما را بگیرد. غذا درست کردم. هم برای خودم و هم برای گربه‌هایم. و بعد از تمام این‌ها، به یک شرکت دیگر پیام دادم و از آن‌ها فرصتی خواستم تا یک تست بدهم تا ببینند به دردشان می‌خورم. قبول کردند.

هیچ افتخاری در این اجبار نیست. باید بجنگم و داستانم را زنده نگه دارم.