سیبن به دراس گفت: "عشق، مثل نواختن چنگ، نیاز به تمرین زیادی داره."

تایرون پشت پناه صخره نشسته بود و دشت وسیع را زیر نظر داشت. ماه به نرمی می‌تابید، که پهنه‌ی بی‌انتها پر بود از مهتاب. باد خنک شمالی پنهانی می‌وزید، اما زمزمه‌ی سردش مقدمه‌ی آواز زمستانی بود که نزدیک می‌شد. پسرک متوجه حرکتی روی یکی از تپه‌های کوچک شرقی شد. چشم‌های خرمایی‌اش را باریک کرد؛ و آن را دید. بعد دیگری و دیگری. طولی نکشید که هفت نیمه‌گرگ آنجا بودند. یکی از آن‌ها را به سرعت شناخت: تخالاد. معروف بود به تخالاد نقره‌ای. مورد نادری بود. از هر صد نیمه‌گرگ، شاید یکی مثل او می‌شد. اوسپِن‌ها باوری عمیق به جادو داشتند و موی نقره‌ای نشانی از جادو بود. شمن‌هایشان بدون درنگ او را انتخاب کرده بودند. زمان ثابت کرد که این تصمیم درستی بود. تخالاد مهارتی چشمگیر در نبرد داشت، برتر از شش برادرش. می‌گفتند وقتی زوزه می‌کشد، روح کهن همراهش می‌دود. ابری از مقابل ماه گذشت و دشت تاریک شد. تایرون کوله‌اش را برداشت و اضطرابش را نادیده گرفت. باید به غرب می‌تاخت و خبر را به دیگران می‌رساند. حمله کمتر از ده روز قبل شروع شده بود؛ و حالا نیمه‌گرگ‌ها تا جنگل گیرامان پیش آمده بودند. اخبار شرق مهیب و ناگوار بود. مرگ و خون و گریز. ابر که کنار رفت، پسرک محتاطانه به چپ خزید و تپه را زیر نظر گرفت. یک، دو، سه، چهار، پنج، و شش. دوباره شمرد. تخالاد را دید، اما یکی کم بود. صدای کوتاهی از راست شنید. برگشت، اما دیر شده بود. و نیمه‌گرگ با نعره‌ای به سوی او جهید.

و در مورد این یکی گفتین:

وقتی همه‌چیز خزان بود، روییدم.

پ. ن. اون گل کوچک رو دیدین؟